Notatki (epidemiczne)

Coraz więcej ograniczeń. Coraz więcej związanych z nimi frustracji generujących coraz więcej trudności. Dziś na zewnątrz sklepu stałam za kremem do rąk przez ponad pół godziny. Mocno wiało. Otuliłam się więc szalikiem i skurczyłam, jakby to mogło przyspieszyć czas oczekiwania na wejście do konsumpcyjnego sanktuarium. Nie mogę już zrobić zakupów w osiedlowych sklepikach. Są czynne jedynie w określone dni i godziny. Głównie wtedy, gdy wykonuję prace zlecone. Zniknęły inne stałe punkty na mojej osobistej mapie handlowo-usługowej. Podobnie jak programy z radiowej ramówki.Aby zrobić drobne zakupy, trzeba rezerwować ok. dwie godziny z uwzględnieniem czasu postoju przed sklepami.

Nic nie jest i nie będzie tak samo. Epidemia modyfikuje nie tylko życiowe cele, ale także zmienia spojrzenie na ludzi, wydarzenia, pracę, relacje. Wysysa resztki życia z tych, w których jeszcze ono się tliło. Nie ma niczego na stałe, a przecież aby poczuć się bezpiecznie i zdrowo, powinno się mieć jakąś stałość.

Co jakiś czas w nocy powraca do mnie pewien sen. Tonę w oceanie. Zapadam w otchłań. Jest coraz ciemniej i zimniej. Nade mną i wokół mnie pływają ryby różnych wielkości i gatunków. Odczuwam na swoim ciele ich lodowate, śliskie, otwarte pyski, ale żadna mnie nie nadgryza. Jestem ubrana w stare dżinsy, jakąś koszulkę. Mam bose stopy. Widzę swoje dłonie, którymi próbuję odgonić ryby. Brzydzę się ich. W oceanicznych głębinach ostatnim obrazem, który pamiętam, jest światło słoneczne. Mgliste i stale oddalające się ode mnie. Spadam głębiej. Tam, gdzie są tylko cisza i ciemność. I bezdech.

2 myśli na temat “Notatki (epidemiczne)

  1. To prawda. Nic już nie będzie takie samo. Będziemy dzielić życie na to sprzed i po epidemii. Bo ona w końcu ustąpi, za jakiś czas da za wygraną. Narobi jednak sporo szkód w życiu wielu ludzi , zmieni plany, niektórym na zawsze, pracę, może nawet zawód. A może nie, może nam wszystkim coś takiego było potrzebne, aby się opamiętać, aby nas postawić do pionu. Wiele osób ma teraz dziwne i męczące sny, nie może spać. To nie to samo, ale przypomniała mi się „Dżuma” Camusa. Może nawet do niej teraz wrócę. Pozdrawiam ciepło, zostań w zdrowiu.

    Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s