Oni. Zmiany

-Chciałabym wynająć pokój na dłużej niż na kilka dób. Jak wtedy by Pani policzyła?

-Dogadamy się. Może Pani zostać, ale uprzedzam, że ogrzewanie jeszcze jest nieczynne w tej części domu. Dopiero próbujemy je uruchomić. Panowie od dwóch godzin próbują, stąd ten hałas.

-Nie przeszkadza mi.

-Niech Pani zostawi bagaże, o, tutaj. To może trochę potrwać. Zrobić Pani śniadanie kawę? O tej porze i tak niczego Pani nie dostanie.

-Tak, poproszę.

-Idę do sąsiadki po ser, jabłka i jajka. Wziąć dla Pani?

-Tak.

-Bankomat może być nieczynny.

-Mam gotówkę.

-To lecę. Do widzenia.

Po kilku minutach.

-Dla Pana też kawy?

-Poproszę. Pani z daleka?

-Mmmm…

-Ok, nie pytałem. Ale z takim plecakiem to chyba nie na jedną noc?

-Na dłużej. Mleko jest tu.

-Ładna miejscówka na wypoczynek, a jeszcze gdy piec uruchomimy, to się Pani ogrzeje. Zimno idzie. Czuć w powietrzu.

-Pan jest specjalistą od ogrzewania, więc takim jak Pan chyba nie powinno być zimno.

-Od kilku miesięcy jestem robolem, który naprawia i uruchamia piece.

-A wcześniej?

-Pracowałem dla pewnej firmy, na szczeblu… Mniejsza z tym… Odszedłem, bo nie mogłem patrzeć na to, jak lizusowskie gamonie dostają coraz wyższe pensje i wpływy, a firma się wali. W każdym razie również branża grzewcza. Wolę być tym, kim obecnie jestem. Spać spokojnie. Ludzie doceniają moją pracę, a ja mam więcej czasu dla rodziny i na hobby, choć na koncie trochę mniej.

-Może to była słuszna decyzja. Teraz prowadzi Pan swoją działalność?

-Tak i jestem szczęśliwy, ale nie tylko z tego powodu.

-Widać.

-Pani jakoś chyba nie po drodze na pogadankę przy kawie. Spać się chce, co?

-Tak. Jechałam tutaj ponad 12 godzin. Pociąg miał opóźnienie.

-Tu nie dojeżdżają pociągi.

-Część drogi przebyłam autostopem.

-W dzisiejszych czasach?!

-Szybko coś znalazłam. Była wczesna pora.

-Lubi Pani ryzyko?

-Jestem w punkcie życia, w którym mi na niczym nie zależy.

-Byłem w podobnej sytuacji jeszcze pół roku temu. Pani też z tego wyjdzie. Widać po Pani. No, pora zrobić próbę ogniową.

Plener ślubny

W pierwszych dniach złotej jesieni park przy dworku przedstawia się malowniczo. Mnóstwo kolorów. Delikatny powiew wiatru. Śpiew ptaków. Dyskretne spojrzenia zwiedzających. Muzyka sącząca się z zabytkowego wnętrza. Aromat świeżo zaparzonej kawy podawanej do szarlotki. To wszystko składa się na niepowtarzalny nastrój. Robi się klimatycznie, nostalgicznie wręcz. Taki dzień wybrano na plenerową sesję ślubną. Styl młodej pary wyraźnie kłóci się z otoczeniem. Powiedzmy, że wyraz ich twarzy, sposób bycia, zachowania oraz dobór środków estetycznych zawierają elementy niekompatybilności z parkiem pałacowym powstałym dwa stulecia temu. Młoda para wygląda na znużoną wydarzeniem. Niechętnie pozuje. Nie słucha poleceń pani fotograf zdradzającej symptomy profesjonalizmu.

-Czekamy na światło.

-Długo jeszcze? Bo bym się odlał.

-W kawiarni jest toaleta, ale dla gości. Pozostali mogą skorzystać za drobną opłatą.

Nie przytoczę rozwiązania zaproponowanego przez głównego bohatera pleneru. Kilka chwil później. Panna młoda z wiankiem na głowie na skutek spadku temperatury zaczyna kulić ramiona. Otul ją marynarką, człowieku. Ważysz więcej od swojej żony i jesteś ubrany cieplej niż ona. Fotograf nakazuje zdjąć obuwie i stanąć na kładce. Komary to nie bociany. Nie odlatują do 26 sierpnia. Młoda w wieku pobalzakowskim zaczyna się drapać. Gdzieś z trawy wyskoczyła żaba. Słychać pisk i niecenzuralne słowo. Romantyzm. Nie ma co. Młody w wieku nieokreślonym, podobnie jak rozmiar jego kołnierzyka, rechoce.

-Czego się drzesz?! Ja bym spierniczał.

-Żaba!!!

-A co myślałaś?! Że wąż?!

-Skoczyła mi na stopę.

-Jeszcze trochę fotek nam cyknie i idziemy. Coś bym zjadł.

-Możemy się przebrać i gdzieś pójść.

-Drogo wszędzie. Kiedy coś wreszcie ugotujesz? Nie mamy forsy na chodzenie po knajpach

-Możecie głowy bardziej do siebie jak na randce? Wygiąć szyje? Możesz go objąć?

-Ty, ludzie się gapią. Długo tak będziemy się wyginać? Pajaca z siebie nie będę robił.

-Słuchaj, co Pani mówi. Zobaczysz, że będą ładne zdjęcia.

-Ładnie to jej zapłacimy.

Patynowa Pani Domu. Świąteczne f(r)ajerwerki

Dziś jest dzień wolny od stałych zajęć, za które pobierasz wynagrodzenie. Postanawiasz zatem zadbać o przyjaźnie, urodę, żołądek i dobre samopoczucie na skutek wirtualnych zakupów. Coraz więcej apeli o wsparcie materialne lokalnych, małych i większych przedsiębiorstw robi swoje. Jako patriota nie tylko z nazwy postanawiasz dołożyć starań, by uratować gospodarkę przed unicestwieniem. I tak po kolei nabywasz: książki (gdzie je wszystkie zmieścisz?), kosmetyki i środki czystości naturalne, organiczne, roślinne, wegańskie (nie przesadzaj z poprawianiem urody, bo kto się nie spodoba na brudno, to na czysto trudno), znicze i kwiaty w doniczkach. Ostatnie z wymienionych umieszczasz na tarasie, a pierwsze odkładasz na czarną godzinę, gdy zabraknie prądu. Gdzie przechowujesz zapalniczkę? To w jaki sposób chcesz zaświecić znicz? Pocierając kamień o kamień? Poszukaj więc zapałek i baterii latarki pamiętającej czasy, gdy nie było ich w telefonach. Kto wie, jakich potencjalnych oszczędności można się spodziewać podczas ewentualnego lockdown’u. Lista niezbędnych zakupów wydłuża się zatem o zapałki i wiatroszczelną zapalniczkę. A gdy ucichnie burza na warszawskich ulicach, udasz się z kurtuazyjną wizytą na Powązki i będzie jak kiedyś.

Świece zapachowe wciąż nie dotarły. Pewnie dlatego, że… wciąż nie złożyłaś zamówienia. Wybór był tak ogromny, że nie mogłaś się zdecydować, a sklepy tak przebiegłe w nakłanianiu Cię do skorzystania z promocyjnej oferty, że postanowiłaś z niej nie skorzystać. Nowe buty. Hasło klucz dla każdej kobiety, chcącej poprawić sobie nastrój. W Twoim przypadku to raczej konieczność, bo dotychczasowe martensy niebawem rozpadną się na kawałki. Już nawet nie można dostrzec nadrukowanego na nich wzoru. Kolor bazowy to czarny. Tego jesteś pewna, więc teraz zdecydujesz się na barwę i motyw… Znowu osiołkowi w żłoby dano… Nie tym razem. Pomyślisz o tym jutro. Na szczęście zima zapowiada się niezimowa, głoszą pogodowi neoszamani.

Bezpośrednie kontakty towarzyskie ograniczasz do minimum. Zamiast marcińskiego rogala wcinasz domowy sernik i korzenne ciasteczka. Zamiast tłuściutkiej porcji gęsiny zadowalasz się kawałkiem odgrzewanej pizzy, zamówionej z ogromnym trudem. Są bowiem takie miejsca na ziemi, w których dopłaca się sporą kwotę za dowóz jedzenia (z lokalnego, a jakże, punktu gastronomicznego, zasilanego również Twoimi środkami budżetowymi). Mimo to świętowanie da się lubić.

Całuchy-kluchy!

Patynowa Pani Domu. Tosty

Jak dobrze, że docierają do Ciebie cuda techniki. Dzięki nim możesz wreszcie nazwać po imieniu swoje demony i lęki. Audycja traktuje o stresie spowodowanym zmianą czasu. Gdyby nie radio, nawet nie wiedziałabyś, że trzeba przestawić zegarki. O tym, że z tego powodu będziesz spać godzinę dłużej, goście zaproszeni do programu również wspominają, ale dlaczego zaraz masz przeżywać stres wywołany dłuższym snem? W razie czego wiesz, że trzeba zgłosić się do terapeuty. On dobierze środki oraz formę terapii. Zdalnie oczywiście. Ech, pora dźwignąć się z łóżka i włączyć toster. Skoro nie będziesz mogła korzystać z wyżywienia na miejscu w lokalach gastronomicznych, to pozostaje Ci posiłek w takiej formie, jaką mu nadasz. Tosty to jedne z nielicznych potraw, które potrafisz przyrządzić tak, aby smakowały niczym tosty. Ale po kolei: układasz na kromkach potrzebne produkty. Następnie sklejasz je (kromeczki) i wkładasz między blaszki opiekacza. Kolejny news. Uwaga na azjatyckie biedronki! Opanowały ściany budynków, balkony, drzwi i inne miejsca, w których im dobrze. Grzeją się w promieniach październikowego słońca. Wyglądają… Mają tyle kropek… Nie są przysmakiem. Ups! Właśnie dwie ubiłaś. Brak skutecznego środka na te szkodliwe owady sprawia, że skutecznym środkiem może być Twój refleks. W połączeniu z klapkami stanowi niezawodne antidotum na arlekiny i nie tylko.

Tosty smakują wybornie. Przyzwyczajasz się do myśli, że przez najbliższe kilka tygodni (rozciągniętych do miesięcy) będziesz odżywiać się głównie grzankami, krakersami oraz tym, co samodzielnie ugotujesz, ewentualnie zamówisz z dowozem. Wszyscy, którzy naśmiewali się z Twojej wizji szycia maseczek z wizerunkiem św. Mikołaja tudzież ozdobionego drzewka choinkowego, wystąp! Okazuje się jeszcze, że w czasach pandemii zdecydowanie łatwiej jest wybrać opiekacz w stylu retro niż trwałą kawiarkę. Plany na dzisiaj: dokonać zakupu albo przynajmniej wyboru zapachowych świec w stylu świata przedstawionego w utworach Andersena bądź Dickensa.

Całuchy-kluchy!

Patynowa Pani Domu. Idzie nowe (czyżby?)

Środek nocy. Sygnał przychodzącej wiadomości. Czy to sen? Ponowny. Nawet jeśli to nie sen, przeczytasz jutro. Kolejny. Wstajesz przełamując lenistwo i rugając siebie, że nie wyłączyłaś smyczy na noc. D. przesyła sensacyjne wieści. Słyszałaś? Słyszałam. Widziałaś? Widziałam. I co? I kolejna noc z głowy. Porozmawiamy, kiedy obie będziemy w formie. Właściwie już się położyłaś, ale jeszcze nie zasnęłaś i przez jakiś czas nie zaśniesz. Włączasz koncert. Na bezsenność pomoże tyle, ile nieboszczykowi kadzidło, ale przynajmniej mile spędzisz czas. Odpowiadasz na wiadomości nadmieniając, że zerwałaś się z łóżka na dźwięk alarmu, jesteś w piżamie i średnio ogarniasz wczorajszy dzień, a dzisiejszy jeszcze nie nadszedł, przynajmniej mentalnie.

Linki do polubienia. Propozycje urodzinowych prezentów. Kobieca sesja. Wygląda świetnie. Właściciele stron pragną, by ktoś zauważył i docenił to, co robią. Doceniasz. Dziękujesz za zaufanie, ale z propozycji nie skorzystasz. Może koleżanka albo sąsiadka skorzystają? Zapytaj je osobiście, człowieku. Masz u nich większe szanse niż ja.

Budzisz się na dźwięk śmieciarki, która niezmiennie o stałej porze pojawia się w okolicy i we właściwy sposób alarmuje o swoim przybyciu. Jeszcze zanim otworzysz oczy, składasz Bogu dzięki, że nikt nie wpadł na pomysł, aby pracownicy zakładu komunalnego przeszli na zdalny tryb pracy. Wiadomość. D. jest niczym cyborg. Jej system został zaprogramowany na działanie w stanie permanentnego czuwania. Chcesz taką? Wysłałam Ci zdjęcie w nocy, pamiętasz? Nieszczególnie. A co to? Torebka. Uszyłam ją ze starych worków od odkurzacza. Zastanowię się i dam znać. Włącz radio. Obowiązkowo! Włączasz radio. Słyszysz komunikaty, lecz ich treść do Ciebie nie dociera. Jako osoba w sposób dyskusyjny wykorzystująca swoje umiejętności kulinarne możesz mieć niemały problem przez najbliższe tygodnie. Jedzenie tylko na wynos. Nie cierpisz brać na wynos. Lokale gastronomiczne przygotowują się do kolejnych obostrzeń. Pracownicy protestują. Właściciele krzyczą. Będzie problem z zakupami. Godziny dla seniorów są surowo przestrzegane. Urząd nakłada kontrole, a co za tym idzie, kary. I pomyśleć, że dbasz o promocję lokalnego biznesu nie tylko w czasach pandemii.

Patynowa Pani Domu. Ech, życie!

Będą budowane szpitale polowe na stadionach. To Pierwszy News, który usłyszałaś, odkąd odblokowałaś dziś uszy. Powoli. Panuj nad obrotami własnych sfer umysłowych. Stadionom tak, siłowniom nie. Nie wyciągaj pospiesznych wniosków. Sztuka długa. Życie krótkie. Już lepiej. Powtrzymaj się od komentowania, zanim odpalisz komp i otworzysz tajemniczą skrzynkę, w której została przygotowana specjalnie dla Ciebie spersonalizowana oferta reklamowa. Pachnące świece w promocyjnych cenach. Bez kosztów dostawy. Zapachy kojarzące się z dynią, letnimi wakacjami, jaśminem i grudniowymi świętami. Od samego rana poważne dylematy. Odpada. Najpierw się obudź. Zastawa stołowa z motywami kojarzącymi się z Bożym Narodzeniem. Kolejna w tym miesiącu. Kawiarki oraz inne akcesoria niezbędne do zaparzania kawy. Płyniesz w tę stronę. Niechaj na zewnątrz ważą się losy świata i ludzkości, ale Ty masz dokonać wyboru. Możesz wypić kawę zaparzoną w kawiarce, ekspresie, dopplerze czy innym sprzęcie, który jest Ci raczej niepotrzebny. Twoja stara przyjaciółka kawiarka jeszcze daje radę. Natomiast okoliczne kawiarnie coraz częściej serwują obrzydliwie smakującą ciecz o bliżej nieokreślonej barwie. Koncesja na przyrządzanie i serwowanie kawy w lokalu powinna być bezwzględnie wprowadzona. Inaczej nie wychowamy dobrych przedsiębiorców.

Prysznic pomaga skupić myśli. Nie obiecywałaś rzucić okiem na twórczość tej małej, która jest nieco nieśmiała, i pozytywnie zakręcona (nie znasz nikogo niepozytywnie odkręconego), ale prosiła, by ktoś niezależny zaopiniował to, co czasami wrzuca. Tzn. „mi to podesłała, ale ja Tobie to podrzucam, bo wiesz, raczej nie jestem literacki ani uduchowiony tak jak Ty. To jak? Zajrzysz”? Zaglądasz. „Co o tym myślisz”? Nie jest ważne, co ja o tym myślę, odpowiadasz, lecz jest ważne, co Autorka myśli. I w myślach (własnych) błagasz, aby więcej tego nie czytać. Zasłaniasz się brakiem kontaktu z literaturą wysoką, specjalistyczną, podziemną, naziemną i każdą inną, pod której banderą twórca powyższej chciałby się znaleźć.

Przez kilka najbliższych dni nie będziesz opuszczać swojej dziupli. Masz zapasy jedzenia, miodu, orzechów, filmu i literatury. Wino? Jest. Towarzystwo? Zdalne, ale jest. Pełny zestaw na czarną godzinę. Epidemię da się lubić pod warunkiem, że nie trzeba przekonywać decydentów o konieczności pozostawienia otwartych miejsc kojarzonych z rzeźbieniem sylwetki.

Całuchy-kluchy!

One. Kapelusz i części zamienne

-Ubieraj się! Idziemy mierzyć kapelusze. Pracownia będzie czynna jeszcze ok. godzinę. Zajrzałam do właścicielki i powiedziałam, że przyjdziemy.

-Już jesteś! Tylko skończę…

-Zostaw te drzwi. W taką piękną pogodę nie będziemy montować drzwi do kabiny prysznicowej.

-Nie wyjdę tak ubrana do mierzenia kapelusza. Zaczekaj, wskoczę w coś bardziej odpowiedniego.

-Dżiny załóż i gładką bluzkę do nich. Weź kurtkę. Wieczorem może się ochłodzić. Przypudruję tymczasem nosek.

-Prawie kupiłam części zamienne do montażu drzwi prysznicowych. Na razie je zdemontowałam. Wiem, co trzeba wymienić.

-Zawartość lodówki i kapelusz.

-To swoją drogą.

-Po wizycie u modystki bar sałatkowy. Dzisiaj ja stawiam. Już czuję w ustach smak grillowanego sera i granatów. Jesteśmy. Dzień dobry, przyszłyśmy w sprawie kapelusza, o którym rozmawiałam z Panią jakieś pół godziny temu. Koleżanka jest nim zainteresowana.

-W tej sytuacji chyba nie mam wyboru, skoro zadaję się z taką stylistką jak ta pani. Poproszę do mierzenia te dwa modele. Dziękuję. I jeszcze ten byłby interesujący. I jak?

-Wyglądasz jak zwykle zjawiskowo. Pokaż trochę czoła. Ukryj grzywkę. Tak jest. Bierzemy. Chusta też będzie do tego. Obniżyłaby Pani cenę za oba produkty? Znakomicie. Będziemy myślały o Pani z ogromną wdzięcznością.

Godzinę później.

-Zarzuć szal. Mogę Ci zrobić w nim zdjęcie?

-Tak, tylko uważaj, aby oprócz mnie nikogo na nim nie było. Najlepiej zapytać obsługę.

-Znają nas. Wow, pasujesz do tego wnętrza.

-Dlatego… dlatego rób, bo tracę cierpliwość. A teraz przy sałatce, zanim ją pochłonę. O, wiadomość z hurtowni. Są rolki do kabiny i to model, który nas interesuje. Zamówię cztery.

-Zrobione. Prześlę Ci zdjęcia. Będziemy mieć pamiątkę z shoppingu.

-Zrobione. Będą najpóźniej w środę. Jesteś moim Aniołem Stróżem. Po powrocie zamontujemy drzwi, a w środę odbędzie się dopieszczanie estetyki łazienkowej. Jeszcze po lampeczce?

One. Poszukiwania

-O której kończysz zajęcia?

-Za jakiś kwadrans powinnam być w ośrodku. Zaczekasz?

-Zaczekam. Junior znowu mnie wyzwał od różnych. Nie wiem, co robić z tym dzieckiem. Lekarze niby zlecają jakieś badania. Hormony, EKG, nawet tomografię. A ja wiem, że to może być co innego. Niedługo sama zacznę brać leki, jeśli tak dalej pójdzie. No nic, spożywkę zrobimy, gdy wrócimy z cmentarza. Na razie kupiłam kwiaty. Powiem młodemu, żeby je zaniósł na grób. To do zobaczenia.

Godzinę później.

-Nie możemy znaleźć. Biegamy z góry na dół. Pomożesz nam?

-Tak, ale najpierw dzwoń do tych ojców czy jak ich tam zwą. Powinni mieć to zapisane w księgach. Dom zamknięty, ale może ktoś jest w środku albo w pobliżu i mógłby pomóc. Rozpytam ludzi.

-Zaczekaj. O tym nie pomyślałam. Jaki tam jest numer? Zaraz poszukam. Cicho, młody! Zostaw te znicze! Zejdź z grobu! Nie wieszaj się tak! Ludzie nam się przyglądają, kurcze.

-Pogadam z nimi, a Ty szukaj numeru.

-Nikt nie odbiera. Poczta głosowa się włącza.

-Ludzie nie kojarzą nazwiska. Nie chcieli za bardzo gadać. Odwrócili się do mnie plecami.

-To co teraz?

-Szukajmy wśród nowych grobów, w dolnej części. Ja idę na prawo, Ty na lewo. I kwatera po kwaterze.

-Dzwoniłam do jego matki. Też nie odbiera. Młody, nie skacz po grobach! Zaraz dam mu w pysk.

-Chodźmy już. Może w tym czasie uda się dodzwonić do tych batiuszków. Próbuj! Ja tymczasem oblecę ogród i pasieki. Zajrzę do knajpy. Wypytam lokalsów o kogoś o takim nazwisku. Przecież nie zapadł się pod ziemię.

-Właśnie leży pod ziemią, a ja go szukam. Dalej tylko sygnał.

-Ok, ja lecę do knajpy, a Ty i młody biegacie od grobu do grobu. Jeśli coś znajdziecie, dajcie znać.

Jakiś czas później.

-Jest!!!

W drodze powrotnej.

-Teraz da mi spokój i przestanie zadawać pytania. Kiedyś go tu jeszcze przywiozę, a gdy dorośnie, sam zdecyduje, co z tym zrobić. Ma jeszcze babcię. Chcę, aby ją poznał. A ona przez te wszystkie lata nie interesowała się nami. Nawet na jego urodziny nie zadzwoniła ani razu. Nic. Ze mną nie chce gadać. Twierdzi, że to przeze mnie jej syn się zabił.

Notatki

Zimno. Coraz zimniej. Kolejny raz zapomniałam o rękawiczkach. Pstrokate reklamy zachęcają do udanych zakupów (czy kiedykolwiek zdaniem „speców” od marketingu zakupy mogłyby być nieudane). Mogłabym zatem kupić kolejną parę rękawiczek po okazyjnej cenie. Do tego patelnię, komplet sztućców, skarpetki, bo z pewnością kiedyś się przydadzą. Z trudem przeciskam się przez hałaśliwy tłum. Zdążyłam kupić bułki i warzywa, zanim znalazłam się na przystanku. Jedzenia mi wystarczy na dziś i na jutro. Obserwowałam twarze pracowników sklepów, na których zamiast wyszkolonych trików zachęcających do nabywania najczęściej niepotrzebnych produktów, zauważam znużenie, zniecierpliwienie i z coraz większym trudem ukrywaną niechęć. Podobnie u klientów. W drodze powrotnej czytam o sposobach na świętowanie czarnego piątku bez obciążania układu nerwowego. Wypunktowane. Zostań w domu. Wyjdź na spacer. Z psem. Autorowi tekstu gratuluję logicznej spójności w przedstawianiu pomysłów. A co z osobami, które nie mogą opuścić mieszkań ze względu na stan zdrowia lub utrudnienia architektoniczne, choć bardzo pragnęłyby wyjść na spacer? Tego autor tekstu nie uwzględnił. Unikaj niepotrzebnych zakupów. Najpierw w sztuczny sposób wykreowano potrzeby, a następnie w nienaturalny sposób próbuje się je zastąpić kolejnymi substytutami. Tak czy inaczej nie mówi się konsumentom, że stali się ofiarami manipulacji ze strony tych samych osób, które potem wepchną ich do gabinetów na kosztowne terapie. Zamiast odwiedzać rozmaite sklepy, zapukaj do drzwi samotnej osoby i zapytaj, czy nie potrzebuje pomocy. Taką postawę należałoby promować nie tylko podczas czarnego piątku, lecz przez okrągły rok. Odwiedź kogoś bliskiego. Spadły mi kapcie. Punkt pozostawiam bez komentarza. Co istotne, gdyby nie informacje o czarnym piątku z każdej strony serwowane krzykliwie i najczęściej z domieszką bezguścia, znaczna liczba konsumentów nie wiedziałaby, że takowy dzień istnieje i można go świętować, np. na równi z urodzinami.

Patynowa Pani Domu. Jesień

Nadszedł okres roku, w którym nie są potrzebne zegarki i kalendarze, ponieważ czas jest odmierzany przez ilość wypitej herbaty oraz liczbę przeczytanych książek. Najchętniej nie opuszczałabyś dziupli, ale kto zapracuje na orzeszki i płatki dla Paskudy? Opiekujesz się doraźnie glonojadem, coraz częściej zdradzającym cechy samotnie żyjącego mężczyzny. Odnosisz wrażenie, że Twoje towarzystwo też mu przeszkadza, dlatego czynisz swoją powinność i czym prędzej opuszczasz pole widzenia stwora.

Trwa jeden z tych dni, gdy jedyne, o czym marzysz, to ciepła strawa, spokój i koc. Dziuplę i Paskudę widujesz tylko późnymi wieczorami lub wściekle rano, gdy nawet nie wiesz do końca, jaki jest dzień tygodnia, a co dopiero miesiąca. Leje po zbóju, nie Paskuda, tylko deszcz. Spacer podczas deszczu nawet byłby przyjemny, gdyby nie masa spraw do załatwienia i ciężary do udźwignięcia. Dziś postanawiasz usmażyć placki ziemniaczane. To potrawa, na którą na pewno Cię stać. Garmażerka Ci się przejadła. Na krzywy … też nie bardzo gdzie jest się wcisnąć. Wracasz do dziupli, która wyglądem coraz częściej przypomina lokum starego kawalera. Podobnie jak świecąca pustkami lodówka. Stawiasz zakupy na stole. Część z nich się wypada z reklamówki wprost na ubrania treningowe. Szukasz patelni. Myjesz ją. Słyszysz pukanie do drzwi. Czyżby ktoś głodny? Nie, to pracownik obsługi. Zapomniałaś, że zamawiałaś usługę. Gość ma ciekawy wyraz twarzy na widok Ciebie w służbowym uniformie. Proszę, Pan wejdzie. Znajoma twarz, kurka-rurka. A tu taki bajzel. Wynosisz brudne naczynia na balkon. Ale ziąb. Chłopina upora się z tym najwyżej w kwadrans, myślisz. Nie tłumaczysz, że jesteś po długim i ciężkim dniu i dopiero weszłaś. Akwarium z Paskudą trzeba przenieść. Glonojad piszczy. Grunt, że książek i czasopism nie trzeba wynosić. Herbaty też nie zaparzysz, nie ma dostępu do czajnika. A zresztą kto się nie spodoba na brudno… Teraz łazienka, tamtędy biegnie instalacja. Kosz z brudnymi ubraniami i ręczniki też lądują na balkonie. Kosmetyki i chemia gospodarcza w pomieszczeniu wielofunkcyjnym…

Wizyta trwała dłużej niż kwadrans. Kuchnia wygląda jak miejsce u kogoś, komu przestało zależeć. Zamiatasz i myjesz podłogę, po czym idziesz się wykąpać. Przenosisz akwarium w jego dawne miejsce. Paskuda wcina glony. Zapominasz o stosie brudnych rzeczy na balkonie. Jutro też jest dzień.

Całuchy-kluchy!